การที่คิดถึงใครบางคนแล้วรู้สึกทรมาน เพราะเราคิดไปว่า
เขาคนนั้นอาจจะไม่ได้คิดถึงเราอยู่ ถึงแม้ว่าการได้คิดถึงใครซักคนนั้น
จะเป็นทุกข์บ้าง แต่ก็ชุ่มชื่นหัวใจ ทำให้เราต้องมานั่งคิดกระวนกระวายว่า
เรามีความหมายสำหรับเขาบ้างหรือเปล่านะ เขาจะแคร์เราบ้างไหมนะ
เราจะรีบรับโทรศัพท์ทันที เพราะคิดว่า อาจเป็นเขาคนนั้น
เรานั่งอยู่หน้าทีวี แต่จิตใจกลับคิดถึงเขาคนนั้น
จนทำให้พลาดตอนอวสานของละครเรื่องโปรด
เราเอนกายลงบนที่นอน ก็พลันคิดถึงช่วงเวลาที่ไปไหนต่อไหนด้วยกัน
คิดถึงแต่ว่า เราคงจะได้มานั่งมองดาวด้วยกันอีก คุยกันทุกเรื่อง
ไม่ว่าจะเป็นความฝัน หรืออนาคต
เราออนไลน์อินเตอร์เน็ท เพื่อหวังจะได้พบเขา และก็เริ่มวิตกกังวลว่า
เขาจะเป็นอะไรไปหรือเปล่า เมื่อเขาไม่ได้ออนไลน์ หรือตอบกลับมา
การได้คิดถึงใครบางคน เป็นหนทางหนึ่งที่ช่วยให้เราเติบโต และได้สัมผัส
กับความเปลี่ยวเหงา มันสอนให้เราได้เรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกับความอ้างว้าง
และทำให้เรารู้จักอีกความรู้สึกหนึ่ง นั่นคือ ความว่างเปล่า
บางครั้ง มันก็รู้สึกดีนะ ที่ได้คิดถึงใครซักคน เพราะมันทำให้เรารู้ว่า เราใส่ใจใครคนนั้น
และเราปล่อยใจที่จะสัมผัสความรู้สึกรักและใส่ใจที่มีเขา
แต่ในขณะเดียวกัน การที่คิดถึงใครคนนั้น โดยที่เราไม่รู้ว่า เขารู้สึกเหมือนเราหรือเปล่า
ช่างเป็นความรู้สึกที่ทรมานเหลือเกิน และเรากลับรู้สึกว่า เราถูกทิ้งไว้เพียงลำพัง
อย่าปล่อยให้ความรู้สึกคิดถึง เปลี่ยนแปรเป็นความอิจฉา หรือความหวาดระแวง
แต่จงยึดมั่นอยู่เสมอว่า ใจของเขาไม่ได้เป็นของเรา จะไปเหนี่ยวรั้งมาไว้กับเรานั้นไม่ได้
แต่ถ้าไม่มีเขา......แล้วเราจะอยู่ได้ไหม
นั่นคือคำถามที่อยู่ในใจฉันตลอดเวลา......